Szlakiem podkowca

Forum.Przyroda.org

Kontakt

Jolanta Węgiel
Wydział Leśny
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
ul. Wojska Polskiego 28
60-651 Poznań

Mapa strony

  • Unique Visitor:110,659
  • Visitors:
    • Today:1,829
    • This year:698,129
Iwona Chudzińska, Krzysztof Kasprzyk, Ewa Szyp, Michał Wojciechowski
 
W lutym roku 1996 prowadzono obserwacje hibernujących nietoperzy na czterech stanowiskach na Pomorzu oraz dwu na Mazurach. Łącznie stwierdzono 2484 osobniki należące do 8 gatunków: nocek duży (Myotis myotis), nocek Natterera (M. nattereri), nocek Brandta (M. brandti), nocek wąsatek (M. mystacinus), nocek rudy (M. daubentoni), mroczek pozłocisty (E. nilssoni), gacek brunatny (Plecofus auritus) i mopek (Barbastella barbastellus).
 
W obiektach położonych na Pomorzu zaobserwowano 1830 osobników (7 gatunków – nie występował E. nilssoni). Większość hibernowała w Twierdzy Grudziądz (51,8%) oraz w kompleksie umocnień Torunia (30,2%). W pozostałych obiektach – piwnicy w Koronowie i na Zamku w Świeciu zimowało odpowiednio 12,8% i 5,3% wszystkich osobników stwierdzonych na Pomorzu. 
 
Duża liczba hibernujących nietoperzy w grudziądzkiej twierdzy (948) pozwala zaliczyć ten obiekt do najważniejszych, wśród znanych miejsc zimowania tych ssaków w Polsce.
 
W dwóch kompleksach umocnień z okresu II Wojny Światowej położonych na Mazurach stwierdzono łącznie 654 nietoperze z trzech gatunków: B. barbastellus, E. nilssoni i P. auritus. Zdecydowana większość nietoperzy (99,4%) hibernowała w bunkrach znajdujących się nad kanałem Mazurskim (Mamerki, leśnictwo Mokre), zaś w bunkrach w Gierłoży odnaleziono zaledwie 4 osobniki. W Mamerkach oraz w Świeciu, obiektach słabo izolowanych, dominował B. barbastellus. W Grudziądzu, Toruniu i Koronowie obiekty zapewniały zróżnicowane warunki termiczne i dlatego duży udział w strukturze dominacji miały gatunki preferujące wyższe temperatury w okresie hibernacji:M. nattereri, M. daubentoni, M. myotis.
 
W odniesieniu do poprzednich lat stwierdzone liczebności są rekordowe.
Prawdopodobnie główną przyczyną była mroźna i długa zima oraz w mniejszym stopniu zanikanie mniejszych, potencjalnych schronień.