Szlakiem podkowca

Forum.Przyroda.org

Kontakt

Jolanta Węgiel
Wydział Leśny
Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
ul. Wojska Polskiego 28
60-651 Poznań

Mapa strony

  • Unique Visitor:101,052
  • Visitors:
    • Today:648
    • This year:649,970
Karniel Spoelstra, Erik Gorter, Ben Yerboom
 
Wyniki dotychczasowych badań wykazują zależność pomiędzy występowaniem nietoperzy a obecnością liniowych elementów krajobrazu, takich jak żywopłoty, szpalery drzew i skraje lasu. Istnieje szereg możliwych wyjaśnień stwierdzonych zależności, np. duże zagęszczenia owadów, zmniejszona prędkość wiatru, ułatwienie orientacji. Podjęte badania miały na celu wykazanie czy związek karlika malutkiego (Pipistrellus pipistrellus) i mroczka późnego (Eptesicus serotinus) z liniowymi elementami krajobrazu wynika z rozmieszczenia owadów w otoczeniu tych elementów. Dla zweryfikowania tej hipotezy należało wybrać teren o dużym zagęszczeniu owadów i nietoperzy, z wieloma dobrze rozwiniętymi liniowymi elementami. Północno-wschodnia Polska wydawała się być odpowiednim terenem. Pomiary wykonano na czterech różnych stanowiskach, na każdym w odległości 3 m, 12 m, 24 m i 48 m od liniowych elementów, jak również wewnątrz linii drzew. Dwa stanowiska były zlokalizowane wśród łąk, a pozostałe wśród pól. W celu określenia aktywności nietoperzy mierzono następujące parametry: czas obecności nietoperzy, liczba przelotów, maksymalna liczba nietoperzy jednego gatunku przelatujących równocześnie, liczba „feeding buzzes”.
Użyto standardowej metody do określenia biomasy owadów. Wszystkie pomiary wykonano w czasie bezwietrznej pogody. Wieczorem i nocą większość biomasy owadów koncentrowała się wewnątrz linii drzew. Na terenach otwartych biomasa owadów była równomiernie rozmieszczona w różnych odległościach od drzew. Obydwa gatunki nietoperzy wykazały różny wzór rozmieszczenia w czasie żerowania. P. pipitsrellus spędzały więcej czasu wewnątrz i bardzo blisko linii drzew, a ich aktywność łowiecka stopniowo obniżała się wraz z oddalaniem się od drzew. Liczba przelotów i maksymalna liczba nietoperzy stwierdzonych równocześnie wykazały podobny rozkład. Aktywność E. serotinus była niska wśród drzew, a najwyższa 12 m od nich. Dla obu gatunków nie znaleziono istotnych zależności pomiędzy rozmieszczeniem owadów a rozkładem aktywności nietoperzy. A zatem przemieszczanie się i polowanie w pobliżu elementów liniowych wynika głównie z potrzeby orientacji. Badania nad aktywnością nietoperzy w pobliżu izolowanych, bogatych w owady punktów, zlokalizowanych wśród pól, wykazały, że zarówno P. pipistrellus, jak i E. serotinus są w stanie przelatywać nad terenami otwartymi na odległości ponad 150 m. Wydaje się, że nietoperze są wabione obecnością izolowanych miejsc charakteryzujących się dużymi zagęszczeniami owadów.